Gisteren liep ik aan het einde van de middag door een klein park. Eigenlijk wilde ik nog een boodschap doen, maar halverwege besloot ik op een bankje te gaan zitten. Gewoon even. Zonder plan.
Er gebeurde niet veel.
Een merel scharrelde tussen het gras. Een hond trok enthousiast aan zijn riem omdat hij ergens een stok had ontdekt. Verderop fietsten twee kinderen langs die zo hard lachten dat ik vanzelf moest glimlachen.
Ik merkte hoe snel mijn gedachten steeds weer teruggingen naar wat ik nog allemaal moest doen. Alsof mijn hoofd het ongemakkelijk vond dat ik even niets deed.
Na een paar minuten veranderde er iets.
Niet om me heen, maar in mezelf.
Mijn schouders zakten langzaam omlaag. Mijn ademhaling werd rustiger. Ik voelde de zon even door de bladeren heen op mijn gezicht schijnen. Het was maar een paar seconden, maar het voelde alsof de wereld zei: je hoeft nergens heen.
Dat vond ik misschien wel het mooiste moment van gisteren.
We denken vaak dat rust iets is waarvoor we een vrije dag, een vakantie of een uitgebreide meditatie nodig hebben. Maar soms past rust gewoon op een houten bankje in een park, ergens tussen twee afspraken in.
Sinds gisteren wil ik dat vaker doen. Niet wachten tot ik moe ben, maar af en toe bewust even stil gaan zitten. Zonder doel. Zonder podcast. Zonder mijn telefoon.
Misschien is dat wel de meest eenvoudige vorm van mindfulness die er bestaat.
Liefs,
Eva
Hoe was jou dag?