Gisteren las ik opnieuw een bericht over de oorlog in Oekraïne. Er stond een foto bij van een flatgebouw dat er niet meer uitzag als een thuis, maar als een stapel stenen.
Ik bleef er langer naar kijken dan goed voor me was.
Ik merk dat nieuws over leiders zoals Poetin me vaak een machteloos gevoel geeft. Niet alleen omdat er zoveel verdriet achter de berichten schuilgaat, maar ook omdat één beslissing van een klein aantal mensen het leven van miljoenen anderen kan veranderen.
Na een paar minuten legde ik mijn telefoon weg.
Niet omdat ik mijn ogen wilde sluiten voor wat er gebeurt. Integendeel. Ik vind het belangrijk om te weten wat er speelt in de wereld. Maar ik voel ook dat ik niet help als ik mezelf ieder uur opnieuw onderdompel in dezelfde beelden.
Dus ben ik naar buiten gegaan.
Tijdens mijn wandeling dacht ik aan iets wat mijn yogadocent ooit zei: “Je kunt de wereld niet altijd veranderen, maar je kunt wel kiezen hoe jij vandaag in die wereld aanwezig bent.”
Die zin kwam gisteren steeds terug.
Misschien begint vrede niet alleen aan grote onderhandelingstafels. Misschien begint ze ook in kleine keuzes. Geduld hebben met iemand in de supermarkt. Luisteren zonder meteen te oordelen. Een boom planten. Iemand helpen die het moeilijk heeft. Het lijken onbeduidende dingen als je het wereldnieuws leest, maar ik geloof dat vriendelijkheid nooit onbelangrijk is.
Dat betekent niet dat we onrecht moeten accepteren. Juist niet. We mogen geraakt worden door oorlog, verdriet en onrecht. We mogen boos zijn wanneer machthebbers mensenlevens op het spel zetten.
Maar ik wil niet dat angst of woede mijn hele dag bepaalt.
Gisteren koos ik ervoor om het nieuws uit te zetten en daarna bewust iets te doen wat me weer verbond met de wereld om me heen. Niet uit onverschilligheid, maar omdat ik mijn hart open wil houden.
Dat is soms al moeilijk genoeg.
Liefs,
Eva
Hoe was jou dag?