Gisteren kwam er tijdens het scrollen een fragment voorbij van een debat in de Tweede Kamer. Ik bleef even hangen. Niet omdat ik hoopte iets nieuws te horen, maar omdat ik benieuwd was of de toon inmiddels wat vriendelijker was geworden.
Dat bleek niet zo te zijn.
Na een paar minuten zette ik het uit.
Wat me opvalt, is dat sommige politici, onder wie Thierry Baudet, vaak een manier van spreken hebben die veel aandacht trekt. Dat is waarschijnlijk ook precies de bedoeling. Grote woorden, scherpe uitspraken en een debat dat steeds harder lijkt te worden.
Maar gisteren voelde ik vooral hoe moe ik daarvan werd.
Niet omdat ik het erg vind dat mensen van mening verschillen. Sterker nog, een gezonde democratie heeft verschillende ideeën nodig. Waar ik moeite mee heb, is wanneer het gesprek vooral draait om winnen, provoceren of elkaar wegzetten.
Ik verlang naar politici die ook eens durven zeggen: “Misschien heb jij op dat punt een goed argument.” Of: “Laten we eerst luisteren voordat we reageren.”
Misschien klinkt dat naïef.
Maar als ik iets heb geleerd van mindfulness en meditatie, is het dat luisteren vaak krachtiger is dan meteen antwoorden.
De wereld voelt al onrustig genoeg. Oorlogen, klimaatverandering, woningnood en mensen die zich zorgen maken over hun toekomst. Juist daarom hoop ik dat onze leiders bijdragen aan meer rust en vertrouwen, in plaats van steeds meer verdeeldheid.
Dat betekent niet dat iedereen hetzelfde moet denken. Integendeel. Verschillende ideeën maken een samenleving sterker. Maar de manier waarop we met elkaar omgaan, bepaalt uiteindelijk of we elkaar nog kunnen vinden.
Gisteren besloot ik het debat uit te zetten en een wandeling te maken.
Tussen de bomen hoorde ik geen geschreeuw. Geen oneliners. Alleen de wind door de bladeren.
Misschien is dat wel de reden dat ik zo graag buiten ben. De natuur probeert nooit een discussie te winnen.
En eerlijk gezegd zouden wij daar af en toe best iets van mogen leren.
Liefs,
Eva
Hoe was jou dag?